زمستاني سرد، زميني سفيد، روزهايي كه در سرد و گرم ايام مي‌گذرد و مردم كه در تكاپوي روزمره‌گيهايشان كم و بيش به ياد دارند كه چيزي بيشتر تا سرآغازي جديد باقي نمانده است. پيرمداني و پيرزناني عامي كه آمدن گاز و بهبود وضعيت نفت را بزرگترين آرمان خود مي‌دانند و آورنده‌اش را بهترين منجي براي پايان سرمايي كه در وجودشان رخنه كرده است. جانان نو بلوغي كه رگهاي غرورشان باد كرده و مغزهايشان پر از آرزوست، پر از هيجان، و پر از چيزهايي كه باه آنها شور زندگي بدهد به دنبال مردي از جنس آرزو.

كاسباني كه فكر مي‌كنند بايد كاري كرد بايد حرفي زد و بايد دستي داد تا چرخ روزگار پربارتر بچرخد. كودكاني كه فارغ از همه‌ي بايد‌ها و نبايدها، گروهي با ارزوي لباسي گرم، اسباب بازي تازه و شايد دوچرخه و يا عروسكي نو، قصه‌ي مادر بزرگ‌ها را مي‌شنوند و گروهي فارغ از سرما و گرما درذ دستاورد پدرانشان، غرق شادي به خواب رفته‌اند زناني كه گذشت روزها را نفرين مي‌كنند و فكري ندارند جز خريدي نو براي سالي نو آنان كه خوشبختي را در لباسي گران براي فرداي كودكشان مي‌بينند و فراموش كرده‌‌اند كه آنها هم مي‌توانند با يك تصميم سالها شادي را به فرزندانشان هديه كنند چيزي كه با هيچ پولي خريدني نيست. و روشنفكراني كه مغزهايشان ملتهب شده از نمي‌دانمهايي كه ميان اينهمه ندانستن پيدا كرده‌اند كساني كه تضاد را مي‌فهمند و در لابه لاي سفيد وسياه روئزگار مانده‌اند كه چگونه مي‌توان سقراط گونه گفت كه هيچ كس نمي‌داند، نمي‌دانمي كه سايه‌اي سياه برفراز شهري است كه نمي‌داند.