جمعه، چهاردهم آبان 89، به دعوت دوستي از دوستان قديمي، به سوي يكي از محله هاي قديمي گناباد رفتيم. سعدي 9، كوچه اي كه معروف به كوچه ي زارع هاست و اكثر خانواده هاي ساكن در آن فاميل زارع حسيني دارند و يا از اقوام و خويشان نزديك زارع حسيني ها هستند.
من سال 51 در سعدي 7 به دنيا آمدم. ولي چند سال بعد به سعدي 9 نقل مكان كرديم. سال هاي 54 تا 57، هرچند سال هاي بچگي و خردسالي بود، ولي خاطراتي جالب و به ياد ماندني از اين محله، در ذهنم حك نموده است.

باغ هاي زيباي انگور و انار و زردآلو و آلوچه و حتي گيلاس و آلبالو در انتهاي اين كوچه و زمين هاي زعفران زيبا كه در اين فصل بخاطر گل هاي بنفش، زيباتر هم شده و كوچه باغ هاي پر از درختان توت مرا ياد باغ پدربزرگم انداخت كه آن سال ها مرا بر دوچرخه اي كه با هنرمندي خودش صندلي يا زين كوچكي در جلو برایم ساخته بود، سوار مي كرد و بسوي مزارع و باغات اين محله ي زيباي گناباد مي برد.
با همين افكار وارد كوچه شدم. جز چند منزل كه بازسازي و نما شده بود، تغيير زيادي ديده نمي شد و در انتهاي كوچه در بعضي از زمين هاي كشاورزي، ساختمان سازي شده و اثري از قبرستان قديمي انتهاي كوچه هم كه هر وقت همراه پدر و يا مادربزرگم در هر دو مسير رفت و برگشت از آنجا رد مي شديم، صداي زمزمه ي قرائت فاتحه يشان به گوشم مي رسيد، نبود.
به انتهاي كوچه رسيده بودم. پيامك رضا زارع حسيني را چك كردم كه آدرس را اينچنين نوشته بود؛ انتهاي كوچه، دست چپ، ميلان اول نه! ميلان دوم، سمت راست!!!
با خودم گفتم شايد اينجا هم ساختمان و شهرك سازي شده كه اينچنين آدرسي را نوشته! ولي خوشبختانه، نه! منظورش از ميلان همان كوچه باغ هاي قديمي و گلي 40 سال قبل بود و رودخانه هم كه البته فقط اسمش را يدك مي كشيد؛ خوب يادم هست كه سي و چند سال پيش از اين رودخانه سيل هاي بزرگ و پر آب جاري مي شد، و معناي واقعي رودخانه را ذهن كودكيمان به درستي جا مي انداخت.
گويا همين ديروز بود كه سيلي بزرگ خانواده هاي كشاورزان را كه در آن طرف در باغ ها و زمين هايشان مشغول بودند، نگران و به لب رودخانه آورده بود و هيچ كس با هيچ وسيله اي قدرت عبور از آب سهمگين سيل را نداشت. و من با دستان كوچكم براي پدربزرگم در آن طرف رودخانه دست تكان مي دادم. يادش بخير، بيش از سي سال است كه ديگر چنان باران رحمتي و چنان سيلي در گناباد نديده ام!
خلاصه در همين افكار زيبا و ياد سبدهاي انگور و انار و شليل و شفتالو و گوجه سبز و ... بودم كه وارد كوچه باغ دوم يا به قول رضا، ميلان دوم شدم و بعد از عبور از چند باغ ابتداي كوچه مزرعه ي زيباي بادمجان كه با بوته هاي آفتابگردان و گياه محليِ بزنجير احاطه شده بود، چشم مرا نوازش داد و آن سوي مزرعه شايد يك كيلومتر آن طرف تر، خيابان كلاغ آباد خودمان و ساختمان هفت هشت طبقه ي بيمارستان دانشگاه علوم پزشكي گناباد، نمايان بود كه بارقه ي اميد براي رونق گرفتن اين منطقه را در دل كشاورزان روشن نموده است.
صد متر از رودخانه كه دور شدم، دوستان با كتري گداجوش! و پياله هاي سفالي مند گناباد، منتظرم بودند. آفتاب فرح بخش پائيزي در كنار مزارع بادمجان و زعفران و گپي دوستانه و ياد ايام با سرهنگ ابراهيمي و آقايان زارع حسيني، لحظات زيبايي بود كه تكرارش آرزوي هر كدام از ما بود.
به راستی چه تحصیل کرده ها و نخبگانی که از همین محله ی قدیمی گناباد برخاسته و امروزه از مسولین شهر و استان و حتا در اروپا و امریکا هستند و امیدوارم تصاویر ما را دیده و یادی از گذشته ها و شهرشان نمایند.
برگشت دوستان با مشکلی از نوع کوچه باغی و راه حل جالبتر آقای بیهقی و کمک سرهنگ ابراهیمی روبرو بود که در تصاویر می بینید.
و برگشت من به خانه و ناهار با تكنولوژي جديد (هواپز) كه خانم خانه را تبديل به كدبانوي كاملا update نموده، دلتنگي هاي مرا براي فضاي باغ و صحرا و كشمون گنابادي دو چندان نمود.