حتماً شنيده ايد که «حافظ»، فرموده است:
اگر آن ترک شيرازي به دست آورد دل ما را                                          به خال هندويش بخشم سمرقند و بخارا را

و شايد هم شنيده باشيد که «صائب تبريزي» با سرزنش حافظ مي گويد:

اگر آن ترک شيرازي به دست آورد دل ما را                                           به خال هندويش بخشم سر و دست و تن و پا را
هر آن کس چيز مي بخشد ز مال خويش مي بخشد                               نه چون حافظ که مي بخشد سمرقند و بخارا را

و اين که سرانجام «فاطمه دريايي» با متانتي خاص(!) مي گويد:
اگر آن ترک شيرازي به دست آورد دل ما را                          خوشا بر حال خوش بختش به دست آورد دنيا را
نه جان و روح مي بخشم نه املاک بخارا را                          مگر من بنگاه املاکم؟ چه معنا دارد اين کارا؟
و خال هندويش ديگر ندارد ارزشي اصلاً                               که با جراحي صورت عمل کردند خال ها را
نه حافظ داد املاکي نه صائب دست و پا ها را                      فقط مي‌خواستند اين‌ها بگيرند وقت ما ها را

و دعوا همچنان ادامه دارد:
اگر آن ترک شيرازي بدست آرد دل ما را                          به خال هندويش بخشم سرير روح ارواح را
مگر آن ترک شيرازي طمع کار است و بي چيز است؟      که حافظ بخشدش او را سمرقند و بخارا را
کسي که دل بدست آرد که محتاج بدنها نيست           که صايب بخشدش او را سرو دست و تن و پا راچنان بخشيده حافظ جان! سمرقند و بخارا را                           که نتوانسته تا اکنون کسي پس گيرد آنها را
از آن پس بر سر پاسخ به اين ولخرجي حافظ                  ميان شاعران بنگر فغان و جيغ دعوا را
وجود او معمايي است پر از افسانه او افسون                ببين! خود با چنين بخشش معما در معما را

نام/ پست الکترونیک (اختیاری)  
کد ضد روبات. لطفا عدد مقابل را وارد نمایید: گوش دادن به کد